Şelalere inmek, pınarlardan buz gibi su içmek, böğürtlen ve  mis kokulu dağ çileklerinden yemek,yabani meyve ve kestane toplamak, yürüyüş öncesinde bıçak kıymasıyla yapılan ve yerinde yetişen dağ kekiğiyle tatlandırılmış köftelerden yemek, yüksek yaylalarda bostanlardan toplanmış sebzelerin tadına varmak, nehirde buz gibi suların içinde ayaklarımızı serinletmek, ormanın güneş görmeyen yerlerinden geçebilmek, oksijen yüklü ormanda ciğerlerimizi bol bol temiz havayla doldurmak, her yerde bambaşka bir manzarayla karşılaşmak...

Doğa yürüyüşleri bizim hayatımızın vazgeçilmezi... 

Tüm bu güzellikler dışında, dikenlere girerek, bacaklarımızı morartarak, düşerek, kalkarak, zorlu bir yürüyüşle zor bir işi yapmış olmanın ve bedenimizin ne kadar güçlü olduğunu kanıtlamanın vermiş olduğu tatmin duygusu... İnanın her şeye değer..

 
Yuvacık'la tanışmamız yine böyle bir maceraya girdiğimiz bir günde oldu. Bundan 3 yıl önce eşimle beraber bir doğa yürüyüşüne katıldık. Parkurun adı Serindere idi.  Yola çıktığımızda ise tek bildiğimiz bu isimdi.Yaklaşık bir buçuk saat sonra oraya vardığımızda, İstanbul'a bu denli yakın olup da bu kadar yeşil kalmayı başarmış  bir yer gördüğümüzde inanamadık. Yolculuk sırasında bize kanyon içinde 5-6 saat bir yürüyüş yapacağımızı söylediklerinde ise kesinlikle inanmadık:) Ta ki arabadan inene kadar..

Arkamızda Yuvacık köylerinin  yemyeşil dağları, önümüzde ihtişamlı bir kanyonla yürüyüşe başladığımızda o gün çok farklı bir deneyim yaşayacağımızı anlamıştık. Öyle de oldu.  Köyün köpeklerinin de bize eşlik ettiği yürüyüşten oldukça keyif almış olarak Yuvacık'tan ayrıldık.

Yaklaşık bir sene önce, tekrar ziyaret etmek istediğimiz Yuvacık'a gittiğimizde, her şeyin çok değiştiğini ve güzelleştiğini gördük.Sadece iki üç masanın bulunduğu alabalık tesisleri büyümüş, imkanlar artmış,  birçok tesis de yeni açılmıştı. 

Şimdi artık Yuvacık'ta yapılacak çok daha etkinlik var. Biz her haftasonu oradayız ve her ziyaretimizde yapacak bambaşka şeyler bulabiliyoruz..