Yine bir hafta sonu, her tarafı bambaşka güzelliklere sahip Yuvacık köylerinin hepsini tek tek keşfetmek, toprağın sunduğu zengin bitki örtüsünün ve meyvelerin tadına doya doya varmak istiyoruz.

Burada doğanın sunabileceği her şey var. Üstelik istemediğiniz kadar çok…Ama en önemlisi, büyük şehirlerde göremeyeceğiniz kadar güzel, samimi ve sıcacık ilişkiler var.

Köylerden birini keşfetmeye koyulmuşken, tarlada çalışan ve çalışmaktan bedeni oldukça yıpranmış bir teyze görüyoruz. Arabamızı görünce işine ara verip bize doğru dönüyor ve eliyle ileriyi göstererek o tarafa doğru gitmemizi söylüyor. Biz onun söylediği yoldan devam edince kendimizi bir evin önünde buluveriyoruz. Bundan sonrası için yol yok. Tam geri dönüp gitmek üzereyken teyzenin koştura koştura bize doğru geldiğini görüyoruz. Yolun bittiğini söyleyince, oradan zaten yol olmadığını, bizi misafir etmek için orayı işaret ettiğini, aslında o yolun kendi evinin yolu olduğunu anlatıyor. Teyzeyi kırmayıp evinin önündeki mis kokulu çardağının altında misafir oluyoruz ona. Ateşin üzerindeki sıcacık çaydan ikram ediyor bize ve bizi misafir etmekten duyduğu mutluluğu anlatıyor. Giderken de bir poşet dolusu kirazı toplayıp arabamıza bizden önce koymuş oluyor. Bu olaydan yaşadığımız  hayretle yolumuza devam ediyoruz.

Bir başa köyde su içmek için indiğimizde mis gibi ekmek kokuları geliyor burnumuza. Nereden geldiğine dair kendi aramızda konuşurken, sesimizi duyan teyze bizi evine davet ediyor. Sıcak köy ekmeğini koyuveriyor önümüze. Ve de kendi elleriyle yaptığı beyaz peyniri…Bugün bizim için o kadar güzel ki, yıllardır özlemini duyduğumuz şeylerin hepsini yaşadığımız bir gün..Daha neler neler yaşıyoruz aynı günde.Birçok eve bahçeye misafir oluyoruz. Taze sağılmış sıcacık inek sütü, aroması muhteşem dağ çilekleri, dağ kekiği, doğal ne varsa hepsinden dolduruyoruz arabamıza.

Bizim için bundan daha büyük bir keyif olamazdı herhalde…